De banden van mijn fiets laten streepjes

achter op het vochtige asfalt als ik de koude nacht

doorklief, nadat ik, dansend, de avond nacht heb zien worden

en buitensporig veel gedronken,

glimlachend, af en toe glurend, vaak tanden bloot,

hardop van je nabijheid genietend,

je per ongeluk vaker dan noodzakelijk aangeraakt heb,

waarop jij verlegen voorovergebogen, ongemakkelijk zelfverzekerd,

je glimlachen op me afvurend, steeds dichterbijkomend,

samen met me naar huis bent gefietst, tot op het kruispunt waar onze wegen

zich onvermijdelijk scheiden, maar wij juist voorzichtig,

alsof we jonger zijn dan we oud zijn,

durven aan te raken wat breekbaar en haast onmogelijk,

of misschien niet onmogelijk maar zeker moeilijk, is

en de dagen nachten weken maanden die volgen,

anders zal laten zijn, dan wanneer we allebei, ons zelf beschermend,

te voorzichtig, niet durvend, heel zachtjes, maar met de drang om om te keren,

onze wegen hadden vervolgd.

Ik mis je,

in een verste verte,
omdat je niet bent waar ik ben.
Ergens anders, waar ik niet kan zijn,
vele uren verderop,
daar, waar ik mijn herinnering stop
en in gedachten naast je durf te zitten,

slaap je, rustig ademhalend,
even niet denkend aan de dingen
die je bezig houden overdag.
Ik ben vergeten hoe je lachte
rook vertelde danste liefde,
de laatste keer dat ik je zag.

Het is te lang geleden. Dus ik pak de draad op.

Het is daar waar ik zo vaak mijn hoofd laat rusten,

mijn lichaam plaats waar jij ook soms

geslapen en verhalen vertellend mij hebt aangeraakt,

de wereld bij meer namen noemend dan ik ooit zou

kunnen doen met alle woorden die ik ken,

dat ik sporadisch tranen heb gelaten,

op alle uren van de dag en van de nacht

en alle overigen die daartussen liggen,

omdat ik vergat hardop te zeggen

hoe immens onmetelijk jouw puzzelstukje past.

Mijn woorden dicht bij

jouw oren en mijn mond

dicht bij jouw lippen dichterbij

toen je lachte,

een nieuwe nacht waarop nog

andere nachten veel zwarter

slaaplozer onbezonnen zachter

zouden volgen

maar wist ik veel.

Whatta pitty whatta sham

What’s the matter with you man?

Don’t you see whatx92s wrong, canx92t you get it right?
Outa mind, and outa sight

You know I havenx92t slept in days

You’re the only thing I see

Im a satellite heart lost in the dark

Im spun out so far, you stop I start

De rook zoekt een weg omhoog, ontsnapt uit de schoorstenen en wordt meteen weggeblazen door een zachte oostenwind. Ik heb mijn bed tegen de verwarming, onder het raam, geschoven en lig op mijn buik naar buiten te staren. De Stad in verte slaapt onder een grauwe deken. Het is al weken zo grijs dat het mijn lievelingskleur is op dit moment. En dat probeer ik te compenseren met zoveel mogelijk oranje te verzamelen, terwijl ik vroeger niet eens van oranje hield. Mandarijnen op de vensterbank, een oude oranje fxf6hn van oma, een nieuw likje verf op een oud tweedehands ladekastje en ik voel me een middagje beter.

Het is al weken zo ontzettend treurig dat ik het niet meer gewend ben te glimlachen. En geen zin heb mijn empeedriespeler uit te zetten, waar ik ook ben. Ik waan me in immer groene bossen, en aan vale kusten met hoge rotsen en een woeste zee, waar een niet nalatende regen zich als een onontkoombaar gordijn van nat velours nestelt en thuis voelt. Terwijl ik weer op repeat druk draait mijn maag zich zachtjes om.

Huilen doe ik niet meer.

Want niets is meer zo intens triest dat het tranen behoeft. Niet meer zoals die ochtend dat er een ekster op mijn balkon lag en niet meer leefde. Niet meer zoals toen ik door de sneeuw naar huis fietste en de autox92s van alle ooms en tantes, en ook van mijn vader, op de stoep stonden, en ik te laat was. Niet meer zoals vroeger, om het einde van een lievelingstelevisieserie. En niet meer zoals toen ik op een mei zelf opbelde om te vragen of het zo was terwijl ik al wist dat het zo was. En niet meer zoals op de ochtend van vijftien februari.

Dus ik verzamel zoveel mogelijk oranje. En ik glimlach zoveel ik kan. Om te oefenen voor straks, als het weer mag.

How many miles to Babylon?

Three-score and ten.

Can I get there by candle-light?

Yes, there and back again.

If your heels are nimble and light, you will get there by candle-light.